“Je moet de mening van de meerderheid niet verwarren met de waarheid.”
                                                                                                          Loesje

Ik raad je aan niet alles zomaar als waar te beschouwen. Zelfs niet als ik het zeg.
Principes normen en waarde hebben alleen echte waarde als jij er volledig achter kan staan.
En ze kunnen zelfs ten alle tijden veranderen, want gelukkig is je leven geen star en strak pantser waarin je gewrongen zit.

Ik zal een persoonlijk voorbeeld geven.
Mijn vader was een bijzondere man, en een echt voorbeeld van iemand die zichzelf bleef.
Hoe hij zo is geworden weet ik niet maar hij hield zich niet zo bezig met wat anderen mensen ervan vonden. ( deze eigenschap ben ik op latere leeftijd pas leren waarderen.)
We mochten ook dingen die andere kinderen niet mochten. Dit kwam doordat hij bij zichzelf keek, heb ik er last van, heeft een ander er last van. En was daarop het antwoord nee. Dan mochten we het gewoon.

Mijn moeder en mijn vader spanden niet samen, van mijn vader mochten we veel meer.
Dit maakte niets uit je wist dat gewoon als kind. Mijn moeder vertelde waarom ze het niet wilde, dat was dan duidelijk. We leerden zo al snel, dat ieder persoon anders was en dat je daar rekening mee kon houden.

Regelmatig hoor ik ouders tegen hun kinderen zeggen, ‘nee’ is gewoon ‘nee’ punt uit. Ze weten vaak zelf niet waarom ze nee zeggen, en dwingen hun kind met hun stelligheid om niet door te vragen. Deze kinderen doen het dan niet omdat hun ouders het niet willen. Hier leren ze mee te gehoorzamen maar ze snappen er soms niets van.

Alhoewel mijn vader sterk zijn eigen gang ging, was hij ook heel beïnvloedbaar. Vertelde je iets waar voor hem een kern van waarheid in lag, boog hij onmiddellijk om.
Hij waait met alle winden mee werd er geregeld gezegd. Want als iemand snel van perspectief kon veranderen dan was hij dat wel. Consequent, dat woord kwam niet voor in zijn woordenboek.

Verwarrend, nee helemaal niet. Een mens kan niet altijd consequent zijn, je mocht bij ons thuis best veel herrie maken, plezier ging vaak gepaard met veel geluid.
Maar als hij eens hoofdpijn had, dan verwachtte hij ook dat je rustig was.

De ene dag ben je wat guller dan de andere dag, soms mag je een ijsje kopen en soms is de koek op. En verwarrend is dat echt niet.
Wat wel verwarrend werkt is als je iets wilt, en het mag niet, maar je voelt dat degene eigenlijk geen bezwaar heeft.
Jij ziet niet in waarom dat zo is en eigenlijk ziet de ander dat ook niet in. Waarom mag het dan niet?  Ben je zelf wel eens iemand tegengekomen die iets anders zegt dan dat hij bedoelt. Ik wel, en ik vindt dat echt niet prettig als mensen zich anders voordoen. Zeg gewoon wat je vindt, dat is toch veel simpeler. Daarnaast vind ik dat je jou kindje een slecht voorbeeld geeft.
Kinderen volgen ons voorbeeld. Laten we eerlijk zijn met elkaar.

Mijn vader was zichzelf voor hij ons kreeg en bleef zichzelf toen hij ons had, met alle voordelen en nadelen die daar aan vast zaten.

Wil je meer weten http://overopvoeden.nl/babys-begrijpen/

Veel mensen hebben ineens het gevoel dat ze als ze ouders zijn zich ook heel anders moeten gaan gedragen.
Als je oplet kom je overal mensen tegen die iets vertellen over de regels die je als ouders opgelegd krijgt, door de cultuur waarin wij leven.

Laatst zat ik in de tram en ik hoorde twee moeders praten.

Nou zegt de een:  ik weet heus wel wat goed is voor Mark, als moeder weet je dat toch altijd. Dat snap ik zegt de ander, maar je moet wel consequent zijn anders raakt Mark in de war.
Ho ho wacht eens even, het is mijn kind hoor, ik mag weten wat ik met hem doe.
Ja, maar je stem toch zeker wel af met Evert hè.  Je moet samen een lijn trekken, dan zal Mark alles sneller leren. Dat doe ik heus wel hoor, maar je moet altijd eerst zelf het goede voorbeeld geven.

En zo ging het stel maar door, in een zeer korte tijd noemde ze al een heleboel op wat veel mensen zeggen over ouderschap en zien als hun  verantwoordelijkheid.

Hebben ze deze ‘waarheden’ zelf onderzocht, of ze inderdaad waar zijn? Of hebben ze dit soort ideeën  zomaar aangenomen omdat iedereen dat vindt.

Is het mogelijk om altijd te weten wat goed is voor je kindje?
Is het mogelijk om altijd consequent te zijn, en het dan ook nog  menen wat je zegt of doet?
Leert een kindje inderdaad sneller als je een lijn trekt over de opvoeding of raakt het dan juist in de war? En kan je altijd het goede voorbeeld geven.

Ik denk dat geen enkele ouder aan deze genoemde normen kan voldoen.

Ouderschap is dan een zware en moeilijke taak, en zo zien veel ouders het  ook.
Heel veel ouders doen hun uiterste best om aan deze regels en nog vele andere normen te voldoen.
Ter vergeefs, want vroeg of laat vallen ze toch door de mand.

Kinderen voelen feilloos aan, als ouders niet op een lijn staan met hun ideeën. En het trieste is dat het haast niet anders kan, dat dit dikwijls gebeurt, want je bent per slot van rekening ook twee andere personen. Vaak zegt een van ouders dat ze iets niet goed vindt, omdat het van hun partner niet mag. Het kindje voelt dat de ouder er anders over denkt. Waarom zegt mama (of papa) nee terwijl ze het niet erg vindt.
Hoe jonger het kindje of de baby is des te beter het aanvoelt wat er werkelijk speelt. Dit werkt zeer verwarrend.

Ik ben van mening dat kinderen graag met mensen omgaan die open en eerlijk zijn en kinderen willen ook graag de menselijke kant van je zien.
Een persoon waar je een eerlijke band mee kan opbouwen. Je wilt toch ook dat jou kinderen eerlijke oprechte mensen worden.

Voor meer info http://overopvoeden.nl/babys-begrijpen/

De lichaamstaal is al eeuwen oud, en de meest effectieve taal voor een goed getraind oog.
Bijna niemand maakt hier echt gebruik van. We hebben haast, we zijn het niet gewend, en we horen er te weinig over.
Buiten het huilen om is het voor de baby de manier om jouw te vertellen wat er met hem aan de hand is.

Vele  dingen lijken vaak zo vanzelfsprekend, alleen als je er geen oog voor hebt zie je het niet.
Toen ik wist, waar ik op moest letten was het allemaal veel gemakkelijker.
Het is zo een enorm verschil als je door hebt wat je baby wilt. Geen gezoek en gegraaf naar wat zou hij willen. Maar gewoon opletten wat hij je te vertellen heeft.

Jouw lichaamstaal.

Niet alleen baby’s maken gebruik van lichaamstaal. Maar ook jou lichaamstaal is voor de baby zeer belangrijk.
We zijn er vaak niet eens bewust van wat we allemaal doorgeven via de lichaamstaal.
Daarom is je eigen houding en de manier waarop je in het leven staat zeer bepalend in het contact  met je kindje.

Baby´s staan nog zo dicht bij jou, als geen ander is hij afgestemd op jou. Je baby pikt jou stemming op en past zich er bij aan. Een positieve levenshouding is daarom mooi meegenomen.
Maar als je kindje steeds huilt, word jij ook moe en op den duur is er niets meer over van je positieve instelling. En zo kan het gebeuren dat je in een negatieve spiraal beland.

Het is dan van belang dat jij eerst uit die negatieve cirkel komt. Je kan het gedrag van je baby moeilijk veranderen als je jouw eigen gedrag niet hebt veranderd.
Het gedrag van je baby is niet los te koppellen van het gedrag van jezelf.

Blijf daarom altijd in de eerste plaats goed voor jezelf zorgen. Zorg voor een prettige sfeer in huis, en word je bewust van je eigen lichaamstaal.

voor meer info  http://overopvoeden.nl/babys-begrijpen/

Voor de meeste mensen is het echt een raadsel en een groot avontuur waar ze in belanden.

Als je een grote reis gaat maken bekijk je boekjes, lees je over de gebruiken van het land en zoek je uit wat je in ieder geval wilt zien. En je kijkt met welke taal je uit de voeten kan.
Als je bergen gaat beklimmen zorg je voor goed materiaal, bergschoenen en dat je een cursus bergbeklimmen hebt gedaan. Je wilt toch echt niet naar beneden storten.

Veel aanstaande ouders lezen wel het een en ander over baby’s en ze weten best wel wat over de kinderen van hun familieleden.
Maar over hun eigen baby weten ze nog niets. Dat kan natuurlijk ook niet want je baby is nog niet geboren.
Daarom wachten vele af wat het hen gaat brengen.

Toch is het niet handig om zomaar aan dit avontuur te beginnen zonder echt goede informatie.
Ik had veel ervaring met baby’s, en ik had er ook nog eens veel over gelezen.
Toch ging er van alles mis. Ikzelf heb met mijn eerste twee baby’s enorm getobd.
Dag en nacht liepen we huilend rond.
Dit had ik nooit verwacht.

Daarom is het heel belangrijk om met goede informatie te beginnen.
1 Het lezen van boeken die je wijzer maken over, hoe je jou baby kan leren begrijpen. Niet alleen boeken die je vertellen hoe jij het moet doen. Hoewel dat ook handig kan zijn, mar ook boeken waarin jij bewust wordt gemaakt hoe je erachter kan komen wat specifiek jouw baby nodig heeft. Want de ene baby is de andere niet.

2 Ouderschapcursussen, waren die er, en heb je die dan nodig?
De ene ouder zeker wel en de andere ouder doet het intuïtief gewoon beter.
Er zijn cursussen die gaan over wat jij zou moeten doen. En cursussen die jou informatie geeft over, hoe je het beste een goed contact opbouwt waardoor je vanzelf het juiste gaat doen, als je baby er eenmaal is.

Vooraf goede informatie is volgens mij van essentieel belang om goed te kunnen slagen als vader of moeder. We hebben het namelijk over het welzijn van je kind, en hierin wil je geen risico’s lopen.

Ze zeggen wel eens goede raad is duur, ik weet niet of het waar is.
Ik denk zelf…

Goede raad is niet duur, goede raad is waardevol.

Voor meer info http://overopvoeden.nl/babys-begrijpen/

Maar als ze dan zelf hun dingen willen doen en zichzelf gaan ontwikkelen dan is het ook weer niet goed. Dit blijkt uit veel artikelen die ik heb gelezen over de kinderpubertijd.
Als je peuter het woord nee heeft uitgevonden. Dan moet je dat gelijk de kop indrukken, anders worden ze de baas. In een ander artikel staat, ‘Jij moet de baas blijven, blijf ook consequent nee zeggen. Kijken wie er het langste volhoud.’ Ja jij natuurlijk dit is een ongelijkwaardig machtsspelletje.

Lieve ouders waar zijn we bang voor. We hebben het over onze kinderen die bezig zijn met het ontdekken wie ze zijn. Hun wil laten gelden omdat ze ontdekt hebben dat ze die hebben.

Super zou ik zeggen, je wil heb je nodig als je dingen gedaan wil krijgen in je leven.
Ze trainen hem en dat is juist goed. Kijk naar hun nee, niet als last maar als hij wil iets niet oké. Hoe komt dat, aha hij is aan het spelen, en heeft nu geen zin in de boodschappen die ik moet doen.

Kijk of je het kan verzetten, ik kon zelf meestal wel op een ander tijdstip gaan. Of bereid hem vooraf voor. ‘Bram als je de puzzels af heb gaan we even boodschappen doen.’ Daarna kan je verder met spelen.
Mijn ervaring is dat als jij rekening houd met je kind, hij dat ook met jou gaat doen.
Kinderen kopiëren jou gedrag na, dat is een gegeven wat allang onderzocht is.

En natuurlijk is het wel eens zo dat je er niet uitkomt, maar dat heb je met je partner toch ook wel eens. En dan zeg je toch ook niet hij is in de volwassenepubertijd.

Kijk hoe je zoveel mogelijk zijn ontwikkeling kan ondersteunen. En echt dat vraagt het een en ander van jou tijd en creativiteit.
Kijk wat zijn de dingen die hij wilt. Een van mijn kinderen wilde heel graag de wasmachine vullen en alles er weer uithalen en opnieuw vullen. Toen ik dat doorhad, ging ik naar de wasmachine en liet hem dat doen, ondertussen maakte ik de bedden op die op dezelfde verdieping waren.
Ook wilde ze zichzelf aankleden. Ik gaf ze gewoon hun kleding en in de keuken en ik stond daar de afwas te doen. Ik had toen nog geen vaatwasser.
Als je kijkt naar wat je peuter wilt en je geeft hem/haar daar de ruimte voor, hoef je geen last te hebben van peuterpubertijd. Als je alles onmogelijk maakt voor je kindje, dan kan je het op je vingers natellen.
Soms kan iets echt niet, legt het je kind dan uit in simpele taal. Rustig zodat ze het goed kunnen volgen. Je kind begrijpt al meer dan je denkt. Toon begrip. Sanne ik snap echt dat je dat heel graag wilt, maar ik ben bang dat je jezelf pijn gaat doen.

Kijk eerst of jou angst een reële angst is. Vaak zien we beren op de weg die er helemaal niet zijn. Maar zijn het de dingen waar jijzelf een minder goede ervaring mee hebt. Ga niet van het verleden uit maar kijk of het gewoon kan. Mijn kinderen wilde altijd aan tafel een mes. Eerst gaf ik ze een bot mes. Dat werd eerst wel geaccepteerd. Maar later wilde ze een gewoon mes. Ook al had ik daar angst op, omdat ik zelf een hele plak van mijn vinger af had gesneden. Toch ging het bij mijn kinderen goed, maar een vlijmscherp mes die mochten ze echt niet, en als ze daar boos om werden. Dan was het eerst begrip tonen en anders toch even pech gehad.

Maar wonderbaarlijk ze snapte bijna alles.

Dit proces vindt iedereen normaal, zolang je het zelf maar kan begrijpen. Komt het in het gebied waar jou begrip ophoudt, ben je geneigd het af te keuren. Nu is het ineens wel een probleem als je kind stretcht  en het gaat even mis.

Jonge kinderen passen zich nog gemakkelijk aan jou leefpatroon, die komen minder vaak in opstand.

Maar tieners gaan steeds meer een eigen mening ontwikkelen. Hun wereld wordt ook steeds groter, en er komen ook steeds meer invloeden binnen. Gelukkig gaan ze hun vleugels uitslaan. Ze doen dingen die hun ouders niet altijd kunnen begrijpen. En dat is goed, alleen ouders hebben daar vaak moeite mee. Ineens zijn hun kinderen pubers.

Nu is het tijd dat jij als ouder jezelf in staat stelt te gaan stretchen. Hoe kan jij jou wereld vergroten. Naar mijn mening kan je jouw eigen blik ook verruimen door middel van je kind.

 Het is juist heel interessant, als je echt interesse hebt in je kind.

De meest verrassende gespreken gaan er plaats vinden, als jij in staat bent om je te verplaatsen in je kind. Waarom doet het dit, en waarom wilt het dat.

En het leuke is dat je steeds vaker ontdekt dat de waarheid van dingen ligt in de manier waarop je ernaar kijkt.Volgens mij helpen onze kinderen ons door hen, hun wereld te laten zien.

En mijn simpele antwoord is: ‘ik luister’.
Soms denken ze dat ik nog naar hen luister, en herhalen ze hun vraag.
Maar mijn antwoord is, ik luister echt naar wat mijn kinderen me te vertellen hebben.
Zonder een oordeel vooraf neem ik de tijd om een gesprek aan te gaan. En in dat gesprek ben ik bijna de hele tijd aan het luisteren.

‘Maar als je kind nou niet wil luisteren wat dan’, is meestal de volgende vraag.
En het klinkt hard maar het is wel precies wat ik bedoel. Dan heeft zo een kind vaak zijn hoofd gestoten, omdat je niet echt met interesse luisterde. Of omdat je er altijd jouw eigen mening over wilt geven. Bijvoorbeeld: ‘dat vindt ik niet zo leuk van je vriendin’, of ‘de meester zegt dat heus wel met een reden.’ ( waarbij je zijn waarheid in twijfel trekt)
En wat ook kan als een kind eerlijk zijn verhaal doet worden ze veroordeeld om onverantwoordelijk gedrag, of voor stom, of nog andere vormen van afkeuring.

Je hebt in het verleden gewoon wat steekjes laten vallen. Daarom worden ze voorzichtig om je nog eens wat te vertellen. Als je van jongs af aan luister naar je kinderen loopt dat vanzelf.
Als je dat niet hebt gedaan…. Kan je nu vanuit waar je nu staat beginnen. Niets is volgens mij onherstelbaar.

In een goed gesprek geef je alleen jou mening als je erom gevraagd wordt.

Voor het gemak een voorbeeld, hoe je enkel luistert in een gesprek, en wat luister technieken toepast.

Kind: ‘Pap ik moet je wat vertellen.’
Vader: ‘Wat is er?’
Kind: ‘Ik durf het eigenlijk niet te zeggen.’
Vader: Mmm ( zegt niet vertrouw je me niet, of je kan me vertrouwen, of wat dan ook. Vader
            geeft alleen aan ik luister.)
Kind:  ‘Ik heb gestolen’
Vader: ‘Fijn dat je me dat vertelt.’ ( Geen oordeel, rustig wachten tot hij wat zegt.)
Kind:  ‘Het is gelukkig niet zo groot, maar het zit me wel dwars.’( geen oordeel, nou goed dat
            het je dwars zit, of een andere opmerking, hij voelt zich al rot genoeg.
            het blijft even stil, het gesprek loopt wat vast.)
Vader: ‘Het zit je dwars hè?’
Kind:  ‘Ja het hoort toch niet, nu ben ik een dief en dat wil ik niet.
            Ik ga het terugbrengen denk ik, maar ik durf niet alleen.’
Vader: ‘Dat snap ik. ´ ( Vader geeft geen oplossing.’)
Kind:   ´Wil je met me meegaan. ´
Vader: ´Ja laat ik dat maar eens doen.

Als je met een open houding naar je kind luistert gaat hij vanzelf praten. Meedenken doe je in stilte.

Als de Vader had gezegd, ´Wat stom, je weet toch dat je dat niet mag doen.´Had het gesprek heel anders gelopen.

Ik denk altijd als mijn kinderen iets doen waar ik niet blij mee bent, ben ik zelf foutloos. Nee, nou dan kan je een ander alleen maar helpen door begrip en ondersteuning.

Is je kind gewend argwaan te hebben, omdat je vroeger anders reageerde. Dat is natuurlijk te begrijpen. Probeer het telkens opnieuw zonder dwang. Op een gegeven moment komt je kind erachter dat je werkelijk geïnteresseerd bent.

Omdat er te veel te vertellen is over hoe om te gaan met jeugd, wat  meestal neerkom op hoe communiceer ik. Zal ik er veel post over op dit blog te vinden zijn..

Vrije beweging is van groot belang in de ontwikkeling van een baby.

In een onderzoek hebben ze 722 kinderen veel ruimte gegeven voor vrije beweging, zonder dat er een ouder of hulp aan te pas kwam hebben deze baby’s zelfstandig geleerd zich om te draaien, vanuit rugligging naar staan, van staan naar lopen.
Ze gebruiken allerlei overgangsposities die ze met hulp overslaan of gedeeltelijk overslaan.
Deze overgang posities zijn belangrijk voor het kind om ook die spieren te trainen, die ze anders niet zouden gebruiken.

Een kind heeft niemand nodig om te leren kruipen, zich op te richten, zitten, of leren lopen. Hij kan dit echt allemaal zelf.

Moet ik mijn kind dan aan laten modderen?

Ja, dat is nodig. Voor het kind is dit een manier om zelfstandig te kunnen worden.
Na 60 keer proberen je om te draaien en het lukte je telkens bijna, is het een hele overwinning om het ineens zelf te kunnen.

Dit is de basis voor eigenwaarde en innerlijke kracht. De tussenkomst van volwassenen is hierbij een belemmerende factor. Natuurlijk is het wel goed je kind te stimuleren door bijvoorbeeld een plastiek fles gevuld met bijvoorbeeld kleurpotloden, te geven. Waar na hij zelf kan bepalen, ga ik met dat mooie ding dat wegrold spelen of niet.

Het tempo waarin de baby zich ontwikkelt bepaald de baby natuurlijk ook zelf, soms verwisseld hij zijn houding wel 45 keer in 30 minuten. Soms heeft hij weer een rustperiode nodig.

Geef je kind een veilige vrije ruimte waarin hij zichzelf mag zijn en zichzelf mag ontwikkelen.

Zo ontwikkelt het kind zijn grove motoriek.

Voor mee info http://www.overopvoeden.nl/babys-begrijpen/