Peuterpubertijd – Ik wil het zelf doen.
Dit is een periode waarin een kind op eigen bene wil staan, en zelf wil uitzoeken wat hij al kan, zo leert hij zijn grenzen te verleggen. Veel ouders ervaren het als lastig. Maar ik vind dit zelf een hele mooie periode. Als baby heeft het kind niet echt het besef dat hij zelf een eigen persoon is. Hij ziet zichzelf een met zijn moeder.
Nu gaat hij ontdekken dat hij ook zonder zijn moeder dingen kan. ‘Ikke doen’ is dan veel gebruikte zin. Als ouder kan het knap lastig zijn. Het komt meestal slecht uit, we hebben onze eigen programma in ons hoofd, en daar past het veelal niet in.
Alleen dat is natuurlijk niet eerlijk. Mag het vaak niet doen wat voor zijn ontwikkeling noodzakelijk is zal het nijdig worden.
Kijk hoe je zoveel mogelijk zijn ontwikkeling kan ondersteunen. En echt dat vraagt het een en ander van jou tijd en creativiteit.
Kijk wat zijn de dingen die hij wilt. Een van mijn kinderen wilde heel graag de wasmachine vullen en alles er weer uithalen en opnieuw vullen. Toen ik dat doorhad, ging ik naar de wasmachine en liet hem dat doen, ondertussen maakte ik de bedden op die op dezelfde verdieping waren.
Ook wilde ze zichzelf aankleden. Ik gaf ze gewoon hun kleding en in de keuken en ik stond daar de afwas te doen. Ik had toen nog geen vaatwasser.
Als je kijkt naar wat je peuter wilt en je geeft hem/haar daar de ruimte voor, hoef je geen last te hebben van peuterpubertijd. Als je alles onmogelijk maakt voor je kindje, dan kan je het op je vingers natellen.
Soms kan iets echt niet, legt het je kind dan uit in simpele taal. Rustig zodat ze het goed kunnen volgen. Je kind begrijpt al meer dan je denkt. Toon begrip. Sanne ik snap echt dat je dat heel graag wilt, maar ik ben bang dat je jezelf pijn gaat doen.
Kijk eerst of jou angst een reële angst is. Vaak zien we beren op de weg die er helemaal niet zijn. Maar zijn het de dingen waar jijzelf een minder goede ervaring mee hebt. Ga niet van het verleden uit maar kijk of het gewoon kan. Mijn kinderen wilde altijd aan tafel een mes. Eerst gaf ik ze een bot mes. Dat werd eerst wel geaccepteerd. Maar later wilde ze een gewoon mes. Ook al had ik daar angst op, omdat ik zelf een hele plak van mijn vinger af had gesneden. Toch ging het bij mijn kinderen goed, maar een vlijmscherp mes die mochten ze echt niet, en als ze daar boos om werden. Dan was het eerst begrip tonen en anders toch even pech gehad.
Maar wonderbaarlijk ze snapte bijna alles.
Tags: baby, kind, kinderen, moeder, ontdekken, ontwikkeling, ontwikkeling peuter, ontwikkeling peuters, ouders, peuter, peuterpubertijd